Last contribution

Hey all of you! I'm returning home soon, and I didn't take the time to put a lot on my blog. One reason is that internet has been down in my office for a couple of weeks. The other reason is that by now, you know more or less that I'm doing fine and at least I gave you a little bit the idea how my life has been in this country. The following is in Dutch, I've been to lazy to write it all in English because I was not feeling to fine and I don't have the time to translate everything right now. A small summary for the english readers:

The high-lights of the past month have been a 3-days forum about mangroves in the university of Buea. The organisation wasn't always perfect, starting 4 hours later than expected, computers failing, elektricity going down etc... but the content was very interesting. Good to see some things are moving in cameroon as well, and if it was not up to the civil society sector, probably nothing would happen at all... Part of the forum was a one day field trip to the mangroves of Tiko, where I returned a few weeks later with Hanne and two other friends. A boat trip with a local chief, a visit to a fisherman community and a very red nose for the rest of the week... Check out pictures on http://picasaweb.google.com/bvdauwer, although most of the pictures are Hanne's, I hope she forgives me (and in case you would be wondering, Roddy is a friend who wanted to have some of the pictures I took for him...)

One of the things I eventually achieved for People Earthwise, was the organisation of a Bird watching trip in the Mt-cameroon forest. The event aimed to inform local people (civil society workers, ecotourism guided...) about the unique birds living in their forests, and about the fragile balance with their environments.

Another interesting moment was the send-off party at People Earthwise. Pictures will make it more clear, Cameroonians just love to do things in a very official way (or at least my boss)! Prayers, speeches, presence of the local chief... In fact, I felt quite honored and I did enjoy it :-)

I'm returning in about 10 days (to Belgium, I know...), but I hope to see you soon!

En dan nu in het nederlands. 

Het zit er weeral op. 6 maanden Portugal en 4 maanden Kameroen, ‘k heb het mogen meemaken en daar ben ik bijzonder blij om. Vreemd genoeg voelt dit helemaal niet aan als “een einde”, eerder als de voorbereiding voor wat er nog moet komen. Op aanvraag van Jan (en omdat het nu wel heel lang geleden is) nog een paar verhalen en wat foto’s van de hoogtepunten uit de voorbije maand.

Ik heb via mijn werk een 3-daags forum kunnen bijwonen over de bescherming van mangroves. Voor de niet-ingewijden: mangroves zijn zout (of brak-)waterbossen, met dat typisch ondoordringbare stelsel van luchtwortels. Hoe het er dan aan toegaat op zo’n forum? Kwestie van het Kameroenees tintje toe te lichten, ik kreeg maandagochtend (15 maart) telefoon van mijn baas, omdat ik dringend verwacht werd op dit congres. Om één of andere vage reden had hij het niet nodig gevonden om me dit iets vroeger te laten weten en ik –toegegeven- was die dag niet erg gehaast geweest om naar mijn werk te gaan. Om 9u30 telefoon dus, de start van het congres was gepland om 8u, maar wanneer ik er eindelijk geraakte (rond 10u30) was mijn baas nog niet gearriveerd en het congres nog niet bezig. Een half uur later ging het dan toch van start, met een kort gebed, en dan ellenlange introducties van alle eminenties die aanwezig waren (ze houden wel van formaliteiten). Bij de eerste spreker moest er echter Powerpoint gebruikt worden, helaas. Beeld u ook in dat de organisatie gebeurde door de Universiteit van Buea… Opnieuw een half uurtje pauze om Powerpoint aan de praat te krijgen, de virusmeldingen verschenen vrolijk op groot scherm (gewoon negeren die dingen!). Blijkbaar beschikt de universiteit ook nog niet over een generator, want regelmatig verdween de elektriciteit een tijdje. Ze zijn het allemaal wel gewoon, maar toch, sommige gasten vertoonden eveneens een zeker ongeduld. Tot zover wat betreft de gammele organisatie. De verdere inhoud van het forum was bijzonder interessant, met onder andere een excursie naar de dichtstbijzijnde mangroves (vertrek gepland om 7u, met de helft van de groep vertrokken om 8u). En dat brengt me naadloos bij het volgende hoogtepunt.

Ik ben later nog eens teruggekeerd naar de mangroves, samen met Hanne en twee andere vrijwilligers. Een plaatselijke “Chief” (=dorpshoofd) had me verzekerd dat ik hem kon contacteren wanneer we zin hadden in een boottochtje. Zalig gewoon :-) Het bootje, een soort zelfgebouwde “motorkano” met een berekend aantal lekkages, bracht ons een aantal uren in vervoering. Verspreid in het moeras kwamen we paalwoningen tegen die enkel te bereiken zijn met een boot, we brachten bezoek aan een lokaal vissersdorpje, en we konden genieten van de zon en de jagende visarenden boven ons hoofd.

Trouwens, voor wie na mijn vorige blogbericht vreesde dat mijn moraal beneden alle peil zat, het bleek nuttig om mijn verzuchtingen eens neer te pennen. Sindsdien gaat het allemaal een stuk beter, met af en toe een klein dipje, maar dat hoort erbij, zelfs in België. Ik heb woensdag mijn laatste dag gewerkt en ik ben blij dat ik in majeur heb kunnen afsluiten, of toch min of meer… ik heb echt moeten leren om mijn “suggesties” voor mezelf te houden, op dat vlak is het een bijzonder leerrijke ervaring geweest. Kameroenezen houden nog veel meer vast aan hiërarchie, en je wordt sowieso verwacht respect te tonen voor je meerdere. Kritiek wordt al snel gezien als onrespectvol of gewoon onbelangrijk (al was mijn baas soms wel heel lichtgeraakt), of het wordt afgeschoven op iemand anders. Soit, in Majeur dus.

Ik heb uiteindelijk toch een paar zaken kunnen verwezenlijken. Ik heb een programma uitgeschreven waardoor mijn organisaties in de toekomst makkelijker vrijwilligers kan aannemen. Gezien mijn ervaringen had ik sterke twijfels of dat wel zo’n goede zaak zou zijn, maar al bij al zijn er veel slechtere organisaties om bij terecht te komen en ik sta nog steeds 100% achter de doelstelling van People Earthwise: ondersteunen van natuureducatie bij kinderen en volwassen. Een andere verwezenlijking was de organisatie van een “Vogelkijkdag”. Zoals je misschien zal verwachten, zijn het vooral toeristen die hier naartoe komen voor de uitzonderlijke vogelrijkdom. De lokale bevolking is zich daar amper van bewust (en heeft ook andere zaken aan het hoofd…), en vreemd genoeg weten zelfs de mensen die aan natuurbescherming doen of de gidsen van ecotoerisme weinig af van natuur “in het veld”. Daarom was deze trip bijzonder nuttig en het valt te hopen dat mijn baas erin slaagt om het om de zoveel maanden eens te herhalen, het zou een goede bron van inkomsten kunnen vormen.

Mijn laatste dag werken was eveneens een pareltje. Er was een kleine afscheidsdrink gepland en omwille van de eerder genoemde liefde voor formaliteiten is het allemaal nogal pompeus uitgevallen. Ik vond het geweldig! De dag zelf kreeg ik te horen dat mijn familie en vrienden ook verwacht werden, en blijkbaar had hij zelf ook een aantal mensen uitgenodigd. We begonnen met een vertraging van 3 uur, maar daarna was het één en al lof :p Hoogdravende speeches over de goedheid van Gods wil, het plezier om met mij te kunnen samenwerken en meer van dat fraais… Het hoeft niet iedere dag, maar ik kan daar wel eens van genieten. De foto’s zullen het een en ander duidelijk maken ;-) http://picasaweb.google.com/bvdauwer/

Nog 10 dagen te gaan en ik heb natuurlijk veel te weinig tijd om nog te doen wat ik allemaal zou willen, en dan ben ik vandaag op de koop toe nog eens ziek geworden. ’t Is voorlopig niets ernstig, maar ik hoop vooral dat ik zondag beter ben, ik ben eindelijk van plan om de Mt-Cameroon helemaal tot de top te beklimmen. Daarom dus: slaapwel! Ik heb mijn rust nodig.

Om nog af te sluiten met een ludieke noot: de kakkerlak die zich zonet tevergeefs in mijn gitaar had verstopt, is een plotse dood gestorven. Rust in vrede.

Groeten en tot heel binnenkort!

Bert